Music Production

Oba filtry odszumiające przeszły przez czysty materiał, w którym nie było czego usuwać, więc wszystko, czego brakuje na wyjściu, jest szkodą. Regulator redukcji szumu prawie nic nie zmienia, regulator poziomu szumu przesuwa wynik o 20,9 dB, a najlepsze ustawienie trafia w rzeczywisty poziom szumu z dokładnością do 1,6 dB. Poniżej 40 dB odstępu od szumu najlepszy możliwy zysk to 0,15 dB.

Miks brzmi dobrze, a przed eksportem pozostaje decyzja: clipper, limiter czy połączenie obu? Zamiast kierować się tylko wrażeniem większej głośności, warto porównać je przy tej samej głośności – także po zakodowaniu pliku.

Zmierzone wszystkie 23 krzywe przenikania w ffmpeg: siedem utrzymuje poziom, gdy po obu stronach stoi to samo nagranie, dwie utrzymują go przy różnych nagraniach, żadna nie utrzymuje obu przypadków, a zły wybór kosztuje w obie strony 3,01 dB. Cięcie dokładnie w przejściu przez zero i tak klika z poziomem −37,44 dBFS, gdy zmienia się tam kierunek, a potrzebna długość przenikania nie zależy od tego, jak nisko brzmi materiał.

Trzy sposoby poszerzania miksu, zmierzone w ffmpeg na 32-sekundowym utworze: podbicie strony nie kosztuje w mono nic poza własnym poziomem, czyli 0,30 do 1,10 dB równomiernie w całym paśmie, ale przy źródle mono nie działa wcale. Metody oparte na opóźnieniu schodzą z korelacją do 0,04 albo wyrywają osiem pasm dwunastooktawowych o ponad 6 dB z sumy mono, najgłębiej 9,37 dB przy 50 Hz.

Master oddany z poziomem −1 dBTP rzadko trafia do słuchaczy w tej postaci: kodowanie do AAC, MP3, Ogg Vorbis lub Opus może podnieść jego szczyty. W 88 kodowaniach wykonanych w ffmpeg mocno limitowane mastery o głośności −9 LUFS i poziomie −1 dBTP straciły do 0,98 dB zapasu, a jeden plik AAC w pojedynczym miejscu przekroczył 0 dBTP. Bardziej dynamiczne mastery o głośności −14 LUFS pozostały na poziomie najwyżej −0,84 dBTP, a głośny master ograniczony do −2 dBTP najwyżej −0,89 dBTP. Do tego kodeki serwisów streamingowych oraz zalecenia Spotify, AES i EBU.