Music Production

Konwersja częstotliwości próbkowania z 48 na 44,1 kHz, pomiar w ffmpeg: domyślny resampler, używany także przez -ar 44100, obniżył 20 kHz o 1,3 dB i przepuścił ton 22,5 kHz jako alias przy 21,6 kHz stłumiony tylko o 14 dB. soxr utrzymał poziom do 20 kHz w granicach 0,01 dB i stłumił alias o 137 dB. Master twardo obcięty przy −1 dBFS miał po konwersji sample peak do +0,27 dBFS.

Odpowiedzi impulsowe o czasie pogłosu od 0,3 do 4,8 s zostały splecione w ffmpeg i ocenione według C50, C80 i głębokości modulacji. Poziom pogłosu decyduje bardziej niż długość, pre-delay 80 ms obniża C50 z 12,60 do 10,00 dB zamiast je podnosić, a filtr 200 Hz w wysyłce zmniejsza bas pozostający po pętli z −23,3 do −35,6 dB.

Dither przy eksporcie do 16 bitów, pomiar w ffmpeg: bez ditheringu sinus przy −96 dBFS stracił 3,7 dB, a jego trzecia harmoniczna leżała tylko 0,9 dB poniżej tonu podstawowego. Dither RPDF usunął zniekształcenia, ale rozrzut zmieniał się wraz z wejściem od 0 do 0,5 LSB. TPDF utrzymał oba stałe kosztem szumu 0,5 LSB (−96,4 dBFS). Noise shaping obniżył szum poniżej 4 kHz nawet o 17 dB, a szum łączny podniósł o 12–24 dB.

Oba filtry odszumiające przeszły przez czysty materiał, w którym nie było czego usuwać, więc wszystko, czego brakuje na wyjściu, jest szkodą. Regulator redukcji szumu prawie nic nie zmienia, regulator poziomu szumu przesuwa wynik o 20,9 dB, a najlepsze ustawienie trafia w rzeczywisty poziom szumu z dokładnością do 1,6 dB. Poniżej 40 dB odstępu od szumu najlepszy możliwy zysk to 0,15 dB.

Clipper czy limiter dla głośnego mastera: pomiar w ffmpeg porównuje sześć metod z tym samym progiem −1 dBFS. Twardy clipper bez nadpróbkowania wytworzył na sinusie aliasing 25 dB poniżej tonu podstawowego, a przy −8 LUFS true peak +0,41 dBTP w pomiarze kontrolnym z 16-krotnym nadpróbkowaniem, choć żadna próbka nie przekroczyła −1 dBFS. Po kodowaniu AAC 256 kbit/s mastery z clipperem wzrosły do +1,95–+3,07 dBTP, a limiter z nadpróbkowaniem tylko do +0,36 dBTP.

Zmierzone wszystkie 23 krzywe przenikania w ffmpeg: siedem utrzymuje poziom, gdy po obu stronach stoi to samo nagranie, dwie utrzymują go przy różnych nagraniach, żadna nie utrzymuje obu przypadków, a zły wybór kosztuje w obie strony 3,01 dB. Cięcie dokładnie w przejściu przez zero i tak klika z poziomem −37,44 dBFS, gdy zmienia się tam kierunek, a potrzebna długość przenikania nie zależy od tego, jak nisko brzmi materiał.

Trzy sposoby poszerzania miksu, zmierzone w ffmpeg na 32-sekundowym utworze: podbicie strony nie kosztuje w mono nic poza własnym poziomem, czyli 0,30 do 1,10 dB równomiernie w całym paśmie, ale przy źródle mono nie działa wcale. Metody oparte na opóźnieniu schodzą z korelacją do 0,04 albo wyrywają osiem pasm dwunastooktawowych o ponad 6 dB z sumy mono, najgłębiej 9,37 dB przy 50 Hz.