English
Deutsch
PolskiMapę witryny można sprawdzić przed publikacją, zanim trafi gdziekolwiek do sieci. Walidator czyta w przeglądarce wklejony XML albo plik (także .gz) i sprawdza go względem protokołu sitemaps.org oraz rozszerzeń Google dla hreflang, obrazów, wideo i newsów. Każde zgłoszenie podaje numer wiersza. Nic nie jest wysyłane na serwer.
XML: poprawność składni z wierszem i kolumną (niezamaskowane &, niezamknięte lub źle zagnieżdżone tagi, nieznane encje, niezadeklarowane prefiksy), kodowanie UTF-8, najwyżej 50 000 wpisów i 50 MB bez kompresji.
Protokół: element główny urlset albo sitemapindex w przestrzeni nazw http://www.sitemaps.org/schemas/sitemap/0.9, dokładnie jeden loc na wpis jako pełny, zakodowany adres krótszy niż 2048 znaków, lastmod w formacie W3C, changefreq i priority z dozwolonymi wartościami, kolejność według XSD, duplikaty, mieszane hosty.
hreflang: rel="alternate", kod języka według ISO 639-1 z opcjonalnym regionem według ISO 3166-1 (es-419 ani en-UK Google nie przyjmuje), odwołanie do samej siebie w każdej grupie i odnośniki zwrotne między wpisami pliku.
Obrazy, wideo, newsy: image:loc, najwyżej 1000 obrazów na adres i tagi obrazów usunięte w 2022 roku; pola obowiązkowe wideo, czas trwania od 1 do 28 800 s, ocena od 0 do 5, pola yes/no i wycofane tagi; dla newsów publikacja, język, data, tytuł, najwyżej 1000 wpisów i limit wieku dwóch dni.
Z adresem pliku: reguła lokalizacji z sitemaps.org (tylko adresy poniżej folderu pliku, ten sam schemat, ten sam host). Google uwzględnia więcej, gdy mapa jest zgłoszona w Search Console, dlatego naruszenie pojawia się jako uwaga. Tego, co adresy odpowiadają na żywo, walidator nie sprawdza.
Jak dwadzieścia dużych witryn dzieli swoje mapy i jakie naruszenia w nich tkwią, mierzy artykuł „Struktury map witryn zmierzone na 24 stronach”.
Opublikowaną mapę witryny wraz z indeksem, plikami podrzędnymi i próbką adresów sprawdza audytor map witryn XML.