Ten sam obraz może trafić na stronę na cztery sposoby: jako zwykły JPEG, jako WebP dla wszystkich, jako plik negocjowany zależnie od nagłówka Accept albo w elemencie picture, który wybór zostawia przeglądarce. Drugi i trzeci sposób są w kodzie niewidoczne — widać je dopiero w nagłówkach odpowiedzi. Ta kontrola pyta o każdy obraz dwukrotnie, raz z nowoczesnym nagłówkiem Accept i raz bez niego, a potem porównuje wyniki.
Z tego serwera: jedno zapytanie o stronę oraz dla każdego z pierwszych sześciu obrazów jedno GET z limitem 256 KB i jedno HEAD. Żadne ciasteczka nie są wysyłane, żadne skrypty nie są wykonywane, nic nie jest zapisywane poza stanem licznika.
Granice, które warto znać: widoczne są tylko obrazy w dostarczonym HTML — to, co skrypt dodaje później, pozostaje niewidoczne, podobnie jak tła z CSS. Sprawdzanych jest pierwszych sześć różnych adresów, a rzeczywisty rozmiar pliku pochodzi z Content-Length, ponieważ pobieranie zatrzymuje się na 256 KB.