Lustro połączenia: co widzi serwer

Każde żądanie niesie więcej niż adres strony. Zanim uruchomi się choć jedna linia JavaScriptu, serwer zna adres IP i czyja to sieć, jaką wersję TLS i szyfr wynegocjowano, jakie języki preferuje przeglądarka, czy wysyła sygnał Global Privacy Control i, w Chromium, Client Hints, które zastąpiły ciąg User-Agent. To narzędzie prosi ten serwer, by dokładnie to zgłosił dla bieżącego połączenia, i zestawia to z tym, co przeglądarka mówi o sobie. Tam, gdzie oba się różnią, zwykle pośredniczy rozszerzenie, proxy albo VPN.

Przeglądarka pyta wyłącznie ten serwer, a odpowiedź pojawia się tylko tutaj. Nazwa hosta pochodzi z reverse DNS od publicznych resolverów 1.1.1.1 i 8.8.8.8. Właściciel sieci dochodzi dopiero po osobnym kliknięciu, ponieważ adres trafia wtedy do rdap.org i do właściwego rejestru; przy adresie prywatnym oba zapytania są pomijane. Na potrzeby licznika zapisywane są tylko adres IP i moment zapytania, przez siedem dni. Wartości cookie i nagłówki autoryzacji nigdy nie są zwracane, tylko nazwy cookie.

Pokaż, co widzi ten serwer

Granice, o których warto wiedzieć: pokazywane nagłówki pochodzą z żądania w tle (fetch), które niesie mniej wartości Sec-Fetch i Accept niż nawigacja do strony; wersja HTTP to ta, którą negocjuje ten serwer, a nie najlepsza możliwa dla przeglądarki; właściciel sieci pochodzi z regionalnego rejestru i nazywa dostawcę, nie osobę; a wskazówka o hostingu to heurystyka na nazwie sieci.