Czytanie ciągu TC: co stoi w 213 bitach nagłówka

Spory o zgody toczą się zwykle na twierdzeniach: baner jest tak skonfigurowany, lista dostawców jest aktualna, ciąg jest świeży. Wszystkie trzy są zapisane, w pliku cookie o nazwie euconsent-v2, i o żadne z nich nie trzeba się spierać – bo ciąg nie jest zaszyfrowany. Jest upakowany, a jego rozpakowanie nie wymaga klucza.

Poniżej opisana jest budowa tego pakunku. Warto ją znać nie dla niej samej, lecz dlatego, że odczytanie ciągu wyjaśnia w pół minuty to, co inaczej zamienia się w pytanie do dostawcy: czy CMP zapisało to, co obiecywał dialog, kiedy zrobiło to ostatnio i wobec której wersji listy dostawców.

Jak ciąg jest upakowany

Ciąg TC to sekwencja pól o stałej długości bitowej, zapisanych jedno po drugim, bez separatorów, a następnie zakodowanych w Base64 w wariancie bezpiecznym dla sieci – tym, który używa myślnika i podkreślenia zamiast dwóch znaków wymagających maskowania w adresie. Każdy znak niesie dokładnie sześć bitów.

Dlatego każdy napotkany ciąg TC zaczyna się literą C: pierwszym polem jest wersja o szerokości sześciu bitów, a wersja 2 zapisana na sześciu bitach to 000010, czyli znak na pozycji 2 alfabetu. Ciąg zaczynający się inaczej albo nie jest ciągiem TC, albo nie jest wersją 2 – i jedno, i drugie warto zauważyć, zanim odczyta się cokolwiek innego.

213 bitów nagłówka

Wszystko aż do dostawców leży w stałej kolejności i właśnie to czyni ciąg czytelnym bez biblioteki.

Wraz z numerem ekranu zgody, dwuliterowym językiem, znacznikiem specyfiki usługi i krajem wydawcy daje to 213 bitów. Od bitu 214 zaczynają się dostawcy i tam stała długość się kończy.

Dlaczego jeden ciąg jest krótki, a następny bez końca

Dostawcy zapisywani są na jeden z dwóch sposobów, a ciąg wybiera to osobno dla każdej sekcji. Albo jako pole bitowe, jeden bit na dostawcę aż do najwyższego numeru – co kosztuje 1200 bitów, jeśli lista tak daleko sięga, niezależnie od tego, ilu faktycznie udzielono zgody. Albo jako zakresy: liczba, a potem dla każdego zakresu początek i koniec po szesnaście bitów.

Kto zgadza się na wszystko, tworzy ciąg zwarty, bo cała lista zapada się w garść zakresów. Kto wybiera pięćdziesięciu dostawców z ośmiuset, tworzy ten długi, bo każdy pojedynczy wybór staje się własnym zakresem. Długość pliku cookie mówi więc coś o kształcie decyzji, a nic o tym, jak hojna ona była.

Co TCF 2.2 zamieniło w błąd

Trzy rzeczy warto sprawdzić w każdym ciągu, a wszystkie trzy wraz z wersją polityki 4 przeszły z kwestii wykładni w twarde reguły.

Uzasadniony interes nie jest już dopuszczalny dla celów 1, 3, 4, 5 i 6. Ciąg niosący te bity pochodzi albo sprzed tej zmiany, albo od CMP, które jej nie uwzględniło – a bit nie jest niewinny, bo dostawcy czytają go jako podstawę przetwarzania.

Cele od 12 do 24 istnieją w formacie, ale nie w specyfikacji. Ustawione tam bity oznaczają, że CMP zapisuje do pól, których nikt nie definiuje – to najwyraźniejszy znak wdrożenia zrobionego na własną rękę.

I wiek: znacznik zmiany stoi w ciągu, zgodę starszą niż trzynaście miesięcy da się więc rozpoznać po samym pliku cookie. Razem z wersją listy dostawców odpowiada to na pytanie, czy dialog prowadzi dostawców, o których odwiedzającego nigdy nie zapytano – bo lista rośnie, a ciąg zapisany wobec starszej wersji po prostu nie ma nic do powiedzenia o nowo dodanych.

Segmenty za segmentem głównym

Ciąg może nieść więcej niż jeden segment, rozdzielony kropkami, a każdy kolejny zaczyna się trzema bitami nazywającymi jego rodzaj. Rodzaj 1 wymienia dostawców ujawnionych na urządzeniu, rodzaj 3 niesie własne cele wydawcy – te, które witryna może dodać dla siebie. Rodzaj 2 był segmentem dostawców dozwolonych i w 2.2 odpadł.

Wszystko za pierwszą kropką jest zatem dobrowolne, a jego brak nie jest usterką. Usterką jest drugi segment, którego nie da się zdekodować, bo pośrednicząca usługa obcięła plik cookie na granicy długości – to zwykłe wyjaśnienie ciągu, który czyta się czysto do pewnego miejsca, a potem się urywa.

Co da się dzięki temu wyjaśnić w praktyce

Trzy pytania pojawiają się niemal w każdej kontroli, a ciąg odpowiada na wszystkie trzy bez niczyjego udziału. Czy CMP zapisało to, co obiecywał dialog – przez porównanie bitów celów z podjętymi decyzjami. Czy układ jest aktualny – po wersji polityki i wersji listy dostawców. I czy odwiedzający prowadzony jest na decyzji z innej epoki – po znaczniku zmiany.

Nic z tego nie zastępuje spojrzenia w sam dialog, a ciąg nic nie mówi o tym, czy dostawca się do niego stosuje. Zamienia jednak trzy twierdzenia w trzy odczyty, a to zwykle wystarcza, aby zakończyć tę część dyskusji, w której nigdy nie chodziło o fakty.