Segment, którego dotąd mogło brakować

Ciąg TC składa się z segmentów rozdzielonych kropkami. Pierwszy to segment rdzenia i niesie cele, podstawy prawne oraz dostawców, dla których istnieje zgoda. Trzeci jest nieobowiązkowy. Drugi – ujawnieni dostawcy – mógł do TCF 2.2 nie występować, a od 2.3 musi być obecny.

Różnica brzmi jak księgowość i nią jest. Właśnie dlatego działa: bez tego segmentu nie da się wykazać, że dostawca, który otrzymał zgodę, w ogóle został pokazany osobie jej udzielającej.

Co zawiera segment

Każdy segment po segmencie rdzenia zaczyna się od trzech bitów typu segmentu. Wartość 1 oznacza ujawnionych dostawców, wartość 3 segment wydawcy, wartość 0 stoi za segmentem rdzenia. Dalej idzie szesnaście bitów na najwyższy zawarty identyfikator dostawcy i jeden jedyny bit rozstrzygający o kodowaniu samego zbioru.

Budowa segmentu "ujawnieni dostawcy"

  SegmentType        3 bity   wartość 1
  MaxVendorId       16 bitów  najwyższy zawarty identyfikator dostawcy
  IsRangeEncoding    1 bit    0 = pole bitowe, 1 = zakresy

  przy 0  pole bitowe  MaxVendorId bitów, po jednym na dostawcę,
                       1 = pokazany, 0 = niepokazany

  przy 1  NumEntries  12 bitów
          na wpis      IsARange              1 bit
                       StartOrOnlyVendorId  16 bitów
                       EndVendorId          16 bitów, tylko przy IsARange = 1

  typy segmentów   0 = rdzeń   1 = ujawnieni dostawcy   3 = publisher TC

Obie postacie opisują ten sam zbiór. Specyfikacja wymaga jedynie wybrania tej, która dla danego zbioru daje krótszy wynik. Wybór ciągły złożony z kilku bloków wypada znacznie lepiej w zakresach; wybór rozproszony po całej liście przechyla rachunek na stronę pola bitowego, bo każda pojedyncza wartość kosztuje tam siedemnaście bitów, a w polu tylko jeden.

Przeciw czemu wymierzony jest ten segment

Luka, którą zamyka, ma nazwę: dostawcy pojawiający się w sygnale, choć nigdy nie stali w interfejsie. Baner zgody mógł pokazać garść nazw, podczas gdy wytworzony ciąg wykazywał zgodę dla znacznie większej liczby dostawców. Dla odbiorcy ciągu oba przypadki były nie do odróżnienia, bo informacji o tym, co pokazano, po prostu w nim nie było.

Dokładnie taki zarzut podnoszono wobec tego rozwiązania w europejskich postępowaniach, a odpowiedź na niego jest niezwykle bezpośrednia. Zamiast reguły postępowania stoi teraz pole obowiązkowe w formacie danych. Kto nie ujawnia, nie może już tego twierdzić, bo pole pozostałoby puste, a walidacja to widzi.

Co dzieje się od końca lutego

TCF 2.3 ukazało się 19 czerwca 2025, a przejście trwało do końca lutego 2026. Google wymaga wersji 2.3 dla wszystkich nowo tworzonych ciągów TC od 28 lutego 2026; wiążący termin samego rozwiązania przypadał na 1 marca. Na początku marca walidacja została uruchomiona, a doniesienia zgodnie podają, że raport błędów niesie od tego czasu osobny kod dla żądań, w których segmentu brakuje, jest uszkodzony albo nie zawiera Google.

Następstwem nie jest ostrzeżenie w interfejsie, lecz rozstrzygnięcie przy wyświetlaniu reklam: żądanie dostaje reklamy ograniczone albo zostaje odrzucone. Uderza to w przychód witryny bezpośrednio i po cichu, bo odrzucone żądanie nie zostawia komunikatu w narzędziu zgód.

Gdzie faktycznie siedzi błąd

W tej zmianie uderza to, jak mało ma ona wspólnego z witryną, na którą oddziałuje. Ciąg zapisuje rozwiązanie zgód, a to, czy powstaje wersja 2.3, zależy od jego wersji i konfiguracji. Witryna może zostawić baner nietknięty, dotrzymać każdego terminu, ustawić poprawnie każdą opcję – i mimo to wysyłać nieważne ciągi, bo osadzone rozwiązanie nadal zapisuje 2.2.

Odwrotność też obowiązuje: aktualne rozwiązanie tworzy ten segment samo z siebie. Nakład leży w ustaleniu, który z dwóch przypadków zachodzi, a to daje się odczytać z jednego ciągu.

Jak odczytać to z ciągu

Najszybsza droga wiedzie przez kropki. Ciąg bez kropki składa się z samego segmentu rdzenia i tym samym nie może zawierać ujawnienia. Ciąg z co najmniej jedną kropką ma dalsze segmenty, a pierwsze trzy bity każdego z nich podają jego typ. Jeżeli wartość 1 nie pojawia się nigdzie, ujawnienia również brakuje – obecny segment dodatkowy jest wtedy segmentem wydawcy.

Tam, gdzie dekoder jest pod ręką, sprawa zajmuje minutę: wziąć ciąg z banera albo z panelu sieci, rozdzielić, odczytać typy segmentów. Tam, gdzie dekodera nie ma, do pierwszego podejrzenia wystarczy policzenie kropek. Gdy liczba zostaje na zerze, ustalenie jest jednoznaczne, a pytanie kieruje się nie do witryny, lecz do dostawcy rozwiązania zgód.