Cache-Control prosto wyjaśnione: co robią no-cache, no-store, max-age i s-maxage

Strona, która przy drugich odwiedzinach jest od razu, nie została pobrana ponownie. Wyszła z pamięci gdzieś między serwerem a ekranem, a pozwoliła na to jedna linijka nagłówka.

Ta linijka nazywa się Cache-Control. Jest krótka, składa się ze słów wyglądających na samo tłumaczące się, a dwa z nich znaczą niemal coś przeciwnego, choć brzmią jak synonimy.

Dwie pamięci, nie jedna

Między serwerem a ekranem są zwykle dwa miejsca, w których odpowiedź może zostać.

Pierwszym jest przeglądarka na jednym urządzeniu. To, co tam leży, służy dokładnie jednej osobie i zostaje, dopóki nie wygaśnie albo nie zostanie usunięte.

Drugim jest pamięć współdzielona: CDN, firmowy pośrednik, cokolwiek stojącego po drodze i obsługującego wielu ludzi z jednej kopii. Jest skuteczniejsza z dwóch, bo jedna zapisana kopia oszczędza tysiące zapytań – i groźniejsza, bo strona osobista, która tam wyląduje, zostaje wydana niewłaściwym.

Niemal każde nieporozumienie wokół zapisywania bierze się z zapomnienia o drugiej pamięci. Reguły, które zdają się sobie przeczyć, zwykle zwracają się do różnych pamięci.

no-cache i no-store to nie dwa razy to samo słowo

Te dwa wyglądają jak para. Parą nie są.

no-store znaczy: niczego nie przechowywać. Żadnej kopii nigdzie, ani w przeglądarce, ani w pamięci współdzielonej, ani na dysku. Każde zapytanie wraca do serwera. To reguła dla wyciągu bankowego.

no-cache znaczy: przechowywać, ale przed użyciem zapytać. Kopia zostaje zapisana całkiem zwyczajnie; przeglądarce nie wolno jej tylko wydać bez sprawdzenia. Gdy serwer odpowie, że nic się nie zmieniło, zapisana kopia zostaje użyta i żadna treść nie płynie.

no-cache nie znaczy więc „nie zapisywać”. Znaczy „zapisywać, ale pytać za każdym razem” – i reguła ta istnieje właśnie po to, by zapisywanie stało się możliwe dla stron zmieniających się nieprzewidywalnie. Krótkie zapytanie kosztuje ułamek pełnego przesyłu.

Kto pisze no-store, a ma na myśli no-cache, oddaje tę oszczędność przy każdym pojedynczym zapytaniu. Kto pisze no-cache, a ma na myśli no-store, zostawia kopię czegoś poufnego na dysku.

Dwie liczby dla dwóch pamięci

max-age określa czas życia w sekundach. Dla pamięci współdzielonych można ustawić osobny czas za pomocą s-maxage, który ma tam pierwszeństwo przed max-age.

Strona główna Wikipedii pokazuje, po co są obie. Jej nagłówek brzmi s-maxage=86400, must-revalidate, max-age=3600: CDN może trzymać stronę cały dzień, przeglądarka godzinę. Kosztowna pamięć trzyma ją długo, osobista krótko – i jedna linijka reguluje oba.

Bez s-maxage pamięć współdzielona po prostu idzie za max-age. To przypadek zwyczajny i dlatego CDN trzyma czasem stronę o wiele dłużej albo krócej, niż zamierzano: nikt nie napisał dla niego osobnej liczby.

must-revalidate dopełnia obrazu. Gdy czas życia minie, zapisanej kopii nie wolno już użyć, nawet na chwilę, nawet przy nieosiągalnym serwerze. Bez tej reguły pamięć ma z wygasłą kopią pewien margines swobody.

Komu wolno w ogóle zapisywać

private i public nie opisują treści. Nazywają pamięć.

private znaczy: tylko przeglądarka jednej osoby. Pamięciom współdzielonym nie wolno tej odpowiedzi zatrzymać. To właściwe ustawienie dla wszystkiego, co pokazuje nazwisko, koszyk albo stan konta – dla wszystkiego złożonego pod pojedyncze odwiedziny.

public znaczy: pamięci współdzielone także mogą zatrzymać. Uchyla ponadto kilka reguł, które inaczej przemawiałyby przeciw zapisywaniu, i dlatego stoi też na stronach, które i tak dałyby się bez kłopotu zapisać.

Błąd jest tu cichy i poważny: strona osobista bez private, za CDN-em, zostaje raz zapisana i podana następnym odwiedzinom wraz z cudzym nazwiskiem. Nic się nie wywala, nic nie trafia do dziennika, a strona wygląda poprawnie – dla niewłaściwej osoby.

Przeterminowane odpowiedzi wydawane celowo

Dwa dodatki pozwalają pamięci wydać wygasłą kopię świadomie i oba sprawiają, że witryny wydają się szybsze, niż są.

stale-while-revalidate mówi: jeśli kopia właśnie wygasła, wydaj ją mimo to i pobierz w tle świeżą. Odwiedziny nie czekają na nic; następne dostaną nową wersję.

stale-if-error mówi: jeśli serwer jest nieosiągalny, wydawaj raczej starą kopię niż stronę błędu. Witryna z tą regułą przetrwa krótką awarię tak, że nikt tego nie zauważy.

Strona główna BBC używa obu, z wartościami 30 i 90 sekund. GitHub wysyła natomiast max-age=0, private, must-revalidate – nic nie zostaje wydane bez zapytania, bo strona repozytorium nie może być przeterminowana ani o sekundę.

Żadne z dwojga nie jest bardziej słuszne. To różne odpowiedzi na to samo pytanie: co jest tu gorsze, strona wolna czy stara.

Co pokazuje jedna linijka nagłówka

Linijka przychodzi z każdą odpowiedzią, a jej odczytanie kosztuje jedno zapytanie.

Warto zadać cztery pytania. Najpierw rozstrzygnij, czy potrzebne jest no-store, czy no-cache: bez przechowywania kopii czy z przechowywaniem i sprawdzaniem przed użyciem. Następnie sprawdź, czy spersonalizowana strona ma private i czy pamięć współdzielona ma osobne s-maxage, czy też jedna liczba określa oba czasy. Na koniec oceń, czy czas życia pasuje do częstotliwości zmian treści.

Sprawdzarka nagłówków bezpieczeństwa HTTP odczytuje nagłówki dowolnego adresu tak, jak czyta je przeglądarka, śledząc po drodze przekierowania.

Użyteczna odpowiedź to jedno zdanie: czy ta strona jest zapisywana tam, gdzie ma być, i tak długo, jak ma być – i przez nikogo więcej.