Zmiana atrybucji Meta z marca 2026: kliknięcia linku, engage-through i okno jednodniowe

3 marca 2026 Meta ogłosiła, jak odtąd przypisywane są konwersje, a zmiana przeszła przez konta w ciągu tego samego miesiąca. Od tej pory za kliknięcie liczy się wyłącznie kliknięcie w link: takie, które przenosi osobę na stronę, do aplikacji, do formularza albo do innego celu.

Wszystko inne, czego da się dotknąć w reklamie, nie zniknęło, lecz powędrowało do własnej kategorii – z oknem siedmiokrotnie krótszym. Kto zobaczył w marcu spadek konwersji, niczego nie zmieniwszy, patrzył prawdopodobnie dokładnie na to przesunięcie.

Czym jest teraz kliknięcie

Nowa granica jest niezwykle prosta: kliknięcie liczy się, jeśli dokądś prowadzi. Obraz reklamy linkowej, nagłówek i przycisk prowadzą do celu i pozostają zatem click-through. Kliknięcie w nazwę strony prowadzi do profilu i już nim nie jest, choć w razie wątpliwości zdradza więcej uwagi niż przypadkowe stuknięcie w obrazek.

Wcześniej liczyło się każde kliknięcie w dowolną część reklamy. Ta reguła była zarazem wygodna i nieprecyzyjna, bo mieszała drogę do oferty z drogą do komentarzy. Nowa je rozdziela – co dla analizy jest postępem, a dla porównania rok do roku kłopotem.

Dokąd powędrowała reszta

Reakcje, komentarze, udostępnienia, zapisania i wizyty na profilu tworzą teraz kategorię engage-through, a należy do niej także obejrzenie wideo przez pięć sekund lub dłużej. Kategoria jest w kampaniach konwersji ustawiona domyślnie i ma sztywne okno jednego dnia, którego nie da się wydłużyć.

Rozpowszechnione ustawienie domyślne przy konwersjach na stronie brzmi zatem: siedem dni click-through, jeden dzień engage-through, jeden dzień view-through. Trzecia kategoria nie została tą reorganizacją objęta; nadal liczy tych, którzy reklamę tylko zobaczyli.

Luka, która przy tym powstaje

Najważniejszy punkt nie stoi w żadnej zapowiedzi, lecz wynika z rachunku. Konwersja następująca po dotknięciu bez linku później niż po dobie nie przechodzi z kolumny do kolumny – wypada ze wszystkich. Pod starą regułą zostałaby ujęta jako click-through z oknem do siedmiu dni.

Ten sam przebieg, przed i po

  dzień 0   ktoś komentuje reklamę
  dzień 3   ta sama osoba kupuje

  przed     click-through, okno 7 dni         policzone
  po        engage-through, okno 1 dnia       niepoliczone

  dzień 0   ktoś klika w przycisk
  dzień 3   ta sama osoba kupuje

  przed     click-through, okno 7 dni         policzone
  po        click-through, okno 7 dni         policzone

  Różnica leży nie w zakupie, lecz w obszarze dotkniętym
  trzy dni wcześniej.

Jak duży jest ten udział, zależy całkowicie od rodzaju reklamy. Kampania, której reklamy budzą dużo zaangażowania, a decyzja zakupowa potrzebuje dni, traci widocznie. Kampania z krótkim przekazem i natychmiastowym działaniem prawie tego nie zauważa.

Czego nie przeliczono

Wstecz nic nie zostało dopasowane. Liczby sprzed marca 2026 stoją w raportach nadal według starej reguły, te po nim według nowej. Oba okresy nie są zatem tą samą miarą, a porównanie przez ten szew mierzy w nieznanej części zmianę reguły zamiast kampanii.

Niezmienione pozostaje również rozliczenie. To, co się płaci, nie idzie za tymi kolumnami, a spadek w przypisaniu nie oznacza spadku skuteczności. To zdanie najczęściej brakuje w raportowaniu wewnętrznym i najbardziej oszczędza niepotrzebnego niepokoju.

Co z tego wynika

Trzy rzeczy się opłacają. Po pierwsze notatka przy szwie: każdy raport sięgający poza marzec 2026 zasługuje na znacznik na osi, bo inaczej ktoś kiedyś ogłosi zmianę reguły załamaniem wyników. Po drugie oddzielne patrzenie na obie kolumny, bo zsumowane odtwarzają starą, rozmytą liczbę i oddają dokładnie tę wiedzę, dla której rozdzielenie powstało.

Po trzecie – i to jest właściwy wniosek – żadna z tych kolumn nie jest dowodem, że reklama spowodowała zakup. One przypisują, nie mierzą. Ustalenie, co wydatek naprawdę spowodował, wymaga układu doświadczalnego z grupą porównawczą, a żadne dopracowanie reguł przypisania go nie zastąpi.